Bir edebiyat bilgini ve şair olan Ebû Hilâl, Basra ve İran arasında bulunan Ehvâz’ın yerleşim yerlerinden biri olan “Asker-Mükerrem”de doğmuş ve oraya nisbet edilmiştir. Hicrî 400 yılından biraz önce vefat ettiği rivayet edilmektedir.

Ebû Hilâl, Ebû Ahmed Hasan b. Abdullâh b. Saîd b. İsmâîl el-Askerî’nin (H. 293-382) kız kardeşinin oğlu ve öğrencisidir. Söz konusu Ebû Ahmed, fakîh ve edîb bir kişi olup asrında Huzistan beldelerinde hadîs rivâyeti, imlâ ve öğretim konusunda otorite idi.

Ebû Hilâl, öğrenim hayâtına fıkıh, hadîs, edebiyat ve dil öğrenimi ile başlamıştır. Günümüze kadar gelen şiirlerinden anlaşılmaktadır ki o, edebiyat yeteneğinden yararlanarak herhangi bir servet, hattâ maişet teminine yeltenmemiş, aksine fakirlik, ihtiyaç ve sıkıntı içinde, edebî yeteneğinin yitip gitmesine ve bu insan yığınları arasında yaşamak zorunda kalmasına hayıflanarak üzgün ve küskün olarak hayâtını sürdürmüştür. Geçimini, giyim eşyası alıp satarak temin ettiği bilinmekteyse de, çok zaman sıkıntıya düştüğü, insanlardan ve ticaretten sıkıldığı şiirlerinde görülmektedir.

Ebû Hilâl el-Askerî, bir kısmı risale olmak üzere 20 civarında eser kaleme almıştır. Bunlar, et-Telhîs, Cemheratu’l Emsâl, Şerhu’l Hamase, el-Mehâsin fi Tefsîr’l-Kur’an, mâ Telhanu fîhi’l-Hasse, es-Sanateyn – en-Nazmu ve’n Nesru’dur.

Dil bilim alanında Mu‘cem, el-Hassu alâ Talebi’l-İlm ve el-Evâil adlı eserleri kaleme almıştır. Keşfu’z-Zunûn müellifi bu eser hakkında, “Evâil konusunda yazılan ilk eser olup, Suyûtî el-Vesâil ilâ Ma‘rifeti’l-Evâil adlı eserini onun bu eseri üzerine kurgulamıştır.” demektedir. Diğer eserleri, Fazlu’l-A’tâ ‘ale’l-Asir, ed-Dirhem ve’d-Denânir, Divânu’l Meânî ve şiirlerini topladığı Divan’ıdır.