1926’da İstanbul’da doğdu. 1942 yılında Haydarpaşa Lisesi’ni bitirdi. İstanbul Üniversitesi Alman Dili ve Edebiyatı Bölümü’nden 1948 yılında mezun oldu. Çeşitli şirket ve fabrikalarda mütercim olarak çalıştı. İlk şiiri, 1943’de Yedi Gün dergisinin 536. sayısında yayınlandı. Soyut dergisinde günümüz Alman şiirinden çeviri ve tanıtımları yer aldı. Daha sonra Hisar, Beş Sanat, Varlık, Türk Dili, Soyut, Yedi Tepe, Büyük Doğu, Diriliş, Türk Edebiyatı, Dergah, Gösteri, Argos, Sözcükler ve Mavera gibi dergilerde de şiirleri yayınlandı. 1974’te İzmit’teki Mannesmann Sümerbank A.Ş. firmasından emekli olunca tüm zamanını şiir ve Almancadan yaptığı çevirilere ayırdı. 30 civarında çevirisi vardır. Çok yazmasına karşılık titiz bir şair olmayı sürdüregelen Sedat Umran’ın başlıca özelliği “eşyanın metafiziğini araştırmasında görülüyor”.

Sedat Umran, küçük eşyalardan yola çıkarak yaptığı soyutlamalarla ördüğü şiirlerinden oluşan Leke (1970) kitabıyla tanınmıştır. Hâşim’inki gibi renkli, kendine has bir dünyası ve söyleyişi vardır. Gaye edindiği “eşya sembolizmini gerçekleştirme” alanında bir çığır açtığı ve “tek başına bir ekol” olduğu  kabul edilmektedir.

Şiirlerini şu kitaplarda topladı: Meş’aleler (1949), Leke (1970), Gittin Taş Atarak Denizlerime (1990), Kara Işıldak (1993), Parmak Uçlarımdaki Yangın (1995.

Çoğu Hint felsefesi ve ruhçuluğa dair olmak üzere yirmiye yakın çeviri yayımladı. Bu eserlerin en önemlileri şunlardır: Edebiyat ve İhtilal (Jürgen Rühle, Milliyet Yay., 1989), Mistik Şiirler (Angelius Silesius’un Epigramları, İstanbul 1989), Hint Felsefesi (Henrich Zimmer’den, İstanbul 1992), Felsefenin Arka Merdiveni (Wilhelm Weischedel’den İstanbul 1993), Felsefi Düşünüşün Ufak Okulu (Karl Jasper’den, 1995, TYB Çeviri Ödüllü).

Antoloji çalışmaları ise şunlardır: Cumhuriyet Dönemi Türk Şiirinde Bilinen ve Bilinmeyen Şaheserler Antolojisi (Hasan Akay’la birlikte, Nisan 1994), Şaheser Çocuk Şiirleri Antolojisi (Hasan Akay’la birlikte, 1995).